Autorskie prawa majątkowe – o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej – trwają przez cały czas życia twórcy oraz pewien okres po jego śmierci. Okres ten w większości krajów europejskich wynosi 50 lat, a w niektórych, jak Szwecja czy Niemcy, sięga 70 lat.

W Polsce okres ten wynosił przed drugą wojną 50 lat, po wojnie do 1975 r. – 20 lat, między 1975 r. a obowiązującą ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych – 25 lat. Obecnie okres ten wynosi 70 lat.

W przypadku dzieł współautorskich okres ochrony liczony jest od śmierci współtwórcy, który przeżył pozostałych.

Jeżeli twórca utworu nie jest znany, okres 70-letni liczony jest od daty pierwszego rozpowszechnienia, chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora lub jeżeli autor ujawnił swoją tożsamość. Jeśli utwór nie został opublikowany – od momentu ustalenia utworu, chyba że przed upływem tego terminu nazwisko twórcy zostało – za jego zgodą – ujawnione.

Jeżeli z mocy ustawy autorskie prawa majątkowe przysługują innej osobie niż sam twórca (dzieło zbiorowe), okres 70-letni liczony będzie od daty rozpowszechnienia utworu, a gdy utwór nie został rozpowszechniony – od jego ustalenia.

Gdy początek biegu ochrony dzieła liczony ma być od daty jego publikacji, a dzieło to było publikowane w częściach, bieg terminu powinien być liczony od rozpowszechnienia ostatniej jego części, chyba że poszczególne części mają samodzielne znaczenie.

Upływ okresu ochrony majątkowych praw autorskich ma zasadnicze dla uprawnionego, bo nie dla wydawcy. Ci nadal muszą płacić, tyle że nie spadkobiercom, lecz na rzecz Funduszu Promocji Twórczości.